Cando miro cara atrás, a ese anaco de doces lembranzas coa que definimos a nenez, vexo un mundo cheo de “Mamás“.

A Mamá Sara, pequena, delicada, cuns profundos ollos grises como o noso ceo, con aquela voz tan doce e agarimosa que tiña, que en vez de falar parecía que cantaba. A Mamá Rosa, unha figura esvelta, de xenio contido, con ollos lizgairos.

Ámbalas dúas sempre de loito, e ámbalas dúas xefas do clan e as que gozaban dun nivel xerárquico superior sobre todas e tódolos demais; dos grandes como os pais e dos pequenos coma min  e os meus curmáns.

Elas eran as gobernantas daquel mundo de enorme familia que e me antollaba complicado, pero con regras sinxelas de cumprir. Levaban os pantalón e todo canto a maiores fixese falta: administra-la casa, rexenta-lo negocio, face-las compras, cociñar e educar ós fillos e logo os netos, trata-las enfermidades, rezar para salva-las nosas almas pecadentas, e todo canto se puxese por diante.

Elas só tiñan de profesión: “Sus labores”. Un calificativo e un papel que o réxime e a igrexa da Una, Grande y Libre impuxeron – coma letra escarlata – a aquelas mulleres valerosas.

Agora que miro cada adiante e vexo no horizonte chegar a vellez, bótoas de menos!