Rock + Hillbily = Rockabilly!

Rockabilly é um dos primeiros subgêneros do rock and roll. Origina-se na década de 1950.

O termo é uma contraçom das verbas rock  e hillbily , o último referindo-se a umha variedade ruda de folk  conhecida como “hillbily music” na década 1940-1950. Outras influéncias rockabilly incluem western swing, rythm & blues, boogie woogie e música folclórica dos Apalaches. Embora algumhas exceçons, sua origem está na regiom sul dos Estados Unidos.

É umha forma musical nascida das tensons sociais e raciais subjacentes, e enquanto alguns músicos som apenas “rockabilleros” pelo fato de tocar música rockabilly, para outros é mais do que isso: é uma forma de estar e de vida , o que os falantes de inglês chamam de “attitude”.

A partires do ano 59, o afluxo de grupos vocais e ídolos açucarados para adolescentes, junto-se coa tragédia das estrelas rockabilly (hospitalização Perkins, casamento e aposentadoria Wanda Jackson e Janis Martin, as mortes de Eddie Cochran, Buddy Holly, Ritchie Valens, o Big Bopper (o dia que a música morreu), Johnny Burnette, Gene Vincent, a prisom de Chuck Berry, mudança de hábitos de Little Richard, o serviço militar Elvis Presley, problemas de álcool Bill Haley, etc., ) e deixarom o subgénero como passado de moda. Os poucos sobreviventes forom forçados a reciclaren-se cantando country ou baladas románticas.

No entanto, nos anos 80, grupos ainda mais selvagens e mais rápidos do que os dos anos 50 surgirom em umha onda que foi chamada neo-rockabilly, que continua até hoje.

Grupos como Stray Cats, The Blue Cats, Dave Phillips & the Hot Rod Gang, Restless, The Polecats, The Kingbeats, The Blasters, The Firebirds… retiverom a essência dos anos cinquenta alimentando a imagem e combinando-a com a influença do punk rock Británico dos anos 70 no que é conhecido como Psychobilly.

 

E a ti quem te ama?

Who’s Lovin’ You” é uma cançom escrita em 1960 por William “Smokey” Robinson pro seu grupo The Miracles, e que foi incluída no seu primeiro álbum da Motown “Hi … We’re the Miracles”.

A música foi gravada por muitos artistas, incluindo The Temptations, The Supremes, Brenda e The Tabulations, Jackson Five, John Farnham, Human Nature, En Vogue, Terence Trent-Darby e, mais recentemente, Micheal Bublé.

Aprecie a interpretaçom  que Sananda Maitreya incluiu em 1987 no seu álbum de estreia “Introducing the Hardline De acordo com Terence Trent D’Arby“, quando este artista ainda era chamado Terence Trent D’Arby.

 

Spanish bombs!

London Calling” é o terceiro álbum de estúdio da banda britânica The Clash, lançado no 14 de dezembro de 1979, pola CBS Records. O título do disco refere-se a umha frase usada nas transmissóns da BBC durante a Segunda Guerra Mundial (“This is London calling …”) e representou uma mudança no estilo musical de The Clash, incluindo estilos como ska, pop, soul, rockabilly e reggae, que nom tinham sido usados pela banda antes.

O álbum fala sobre transmissóns como desemprego, conflitos raciais, o uso de drogas e as responsabilidades dos adultos.
O tema que abre o álbum (e que dá título a ele) foi parcialmente influenciado polo acidente de um reator na central nuclear de  Three Mile Island, na Pensilvânia, em março de 1979.

No entanto, hoje fico com Spanish bombs.

A letra da cançom homenageia os revolucionários e loitadores da liberdade que loitaram com a Frente Popular na Guerra Civil Espanhola e é o primeiro tema no qual o grupo lida com assuntos sociais alheios à realidade local no Reino Unido.

A letra da cançom começa a mencionar a Andalucia, uma das primeiras áreas da Espanha onde a resistência republicana contra o fascismo foi mais forte, e faz referência direta ao assassinato do poeta  Federico García Lorca (nomeado como o “Federico Lorca”) pola Guarda Civil (“Federico Lorca morreu e se foi (…) Os carros negros da Guarda Civil”). O coro em espanhol da composiçom de Strummer e Jones tem dado origem a várias interpretaçóns, uma vez que foi traduzido literalmente do inglês resultando  numha frase que parece sem sentido ( “spanish bombs, eu ámo-te infinito, eu quéro-te, oh meu coraçom”). Na popular cançom Should I Stay or Should I Go do álbum Combat Rock o grupo voltou a incluir umha má traduçom do inglês para o espanhol na sua letra. A música termina mencionando a cidade de Granada, onde García Lorca viveu e que se tornou cenário de algumas das lutas mais violentas.

 

 

De profesión “Sus labores”

Cando miro cara atrás, a ese anaco de doces lembranzas coa que definimos a nenez, vexo un mundo cheo de “Mamás“.

A Mamá Sara, pequena, delicada, cuns profundos ollos grises como o noso ceo, con aquela voz tan doce e agarimosa que tiña, que en vez de falar parecía que cantaba. A Mamá Rosa, unha figura esvelta, de xenio contido, con ollos lizgairos.

Ámbalas dúas sempre de loito, e ámbalas dúas xefas do clan e as que gozaban dun nivel xerárquico superior sobre todas e tódolos demais; dos grandes como os pais e dos pequenos coma min  e os meus curmáns.

Elas eran as gobernantas daquel mundo de enorme familia que e me antollaba complicado, pero con regras sinxelas de cumprir. Levaban os pantalón e todo canto a maiores fixese falta: administra-la casa, rexenta-lo negocio, face-las compras, cociñar e educar ós fillos e logo os netos, trata-las enfermidades, rezar para salva-las nosas almas pecadentas, e todo canto se puxese por diante.

Elas só tiñan de profesión: “Sus labores”. Un calificativo e un papel que o réxime e a igrexa da Una, Grande y Libre impuxeron – coma letra escarlata – a aquelas mulleres valerosas.

Agora que miro cada adiante e vexo no horizonte chegar a vellez, bótoas de menos!

Alcumes

Os alcumes, coma as leiras e as débedas, hérdanse. Pero namentres o patrimonio pode ser rexeitado polo afortunado herdeiro, os alcumes quedan, por activa e por pasiva, fixados á persoa que ten a sorte ou a desgraza de tan ditoso herdo.

Ó rural caracterízase por manter unhas relacións de grande cercanía: os viciños e viciñas comparten non só os espazos comúns, senón unha historia de vida, a cotío, lonxana dabondo no tempo. A austeridade do rural achégase a tódolos aspectos da vida mesma, incluíndo a lingoaxe, onde a economía das verbas – na súa función apelativa e social – tradúcese nos alcumes. Que mellor xeito de referirse e cualificar a alguén por un alcume!

Os alcumes son un patrimonio noso, e como tal teñen sido estudados. Bágoa que, do mesmo xeito que lle acontece ao noso patrimonio material, non sexan coidados e conservados como corresponde á cultura dunha nación!

A Universidade da Rioja está a desenvolver o proxecto de investigación “Onosmástica de Nalda: Nombres, apellidos y apodos (1871-2010)” e polo de agora foi quen de clasificar os alcumes por campos semánticos: 1) Actitudes, tendencias e características psicolóxicas; 2) Alimentos; 3) Animais;  4) Antroponímicos; 5) Corpo e aspecto físico; 6) Obxectos; 7) Verbas mal-soantes; 8) Profesións; e 9) Toponímicos.

 “O Pacholas” debe ser do primeiro tipo, porque meu pai seica que era un home tanquilo, lento, pouco dado as presas. Eu non che son así, pero acepto a herdanza e reclamo para mín “O Pacholas”.

 

Do meu pensamento

A medida que escomenzo estas liñas, decátome que estou a porlle un final a unha parte da miña vida adicada a cumprir un soño de cando neno. Ao leder que remata-la miña tese prodúceme, xúntase nestes intres un certo sabor agridoce, un certo pesar de deixar atrás uns anos especiais, cheos de ilusións. De súpeto empezo a me sentir un pouco máis vello.

Non podo dar por rematada esta tese se agradecérllelo antes a tódalas persoas que, a cotío, veñen de acompañarme nesta aventura científica que os máis atrevidos chaman investigación. Todos eles forman dalgún xeito parte do meu soño (ou pesadelo, aínda non o teño moi claro) dunha vocación que naceu cando a mín. ¡Eu de pequeno quería ser piloto!

Foron moitos e moitas os e as que día a días impuxeron nesta tese parte da súa vida a través da miña propia. Porén quero agredecerlle:

A miña nai Marisa, sinxelamente por seres nai en tódolos intres da miña vida.

A Laura, que compartiu comigo apuntes, cafés, suspensos… os bos e os malos momentos, e hoxe en día, a nosa vida en común e dúas preciosas fillas. O seu apoio constante é unha proba da súa benquerenza cara min.

O meu irmá Pedro po terme aprendido, cando xa o esquencera, que as noites non só están feitas para durmir, amosándome as bondades das noites de troula e carallada.

A José Rodriguez Otero por seres capaz de meterme nos miolos as “matrices Z” pero sobre todo por compartires unha amistade increbantábel. E a súa dona Marisa, por termos aturado os dous en noites de boas ceas, discusións políticas, revolucións de tapete e xornadas de fotografía. ¡Se xa é difícil de aturar o seu home, imaxinádevos dous iguais!

Ao “Cirolas”, “Cirolitas”, David, María e  o “Cascarino”, Fernando, Pilar, Jaime e Cristina, por terme arrincado a miña asignación mensual en interminábeis partidas de Pocha e botellas de licor café.

O meu finado pai Javier, que estou certo que comparte a miña ledicia e orgullo persoal aló onde se atope agora.

[Bertamiráns, decembro 1997]

 

Esta é a adicatoria que figura na miña tese doutoral e coa que pechei a miña estapa de tunante (estudante) compostelano. Permítome, 20 anos despois, introducir unha axeitada modificación. Daquela somentes tiña unha filla recén nada. Hoxe teño dúas e ámbalas son “las niñas de mis ojos”.

 

© 2018 Teimas dun arraiano

Theme by Anders NorenUp ↑